تاکنون مطالعه جامعی درباره گرانولوم پری اپیکال و کیست رادیکولر در ایران از نظر علایم کلینیکی (درد، تورم و فیستول)، متغیرهای زمینه ای و محل ضایعه انجام نشده است؛ در این مطالعه موارد فوق از پرونده های موجود در بایگانی بخش آسیب شناسی دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران استخراج گردید تا بدین ترتیب اطلاعات نسبتا کاملی از روشهای درمانی به کار برده شده و انتخاب مناسب ترین روش در اختیار قرار دهد.در بررسی 324 مورد از این ضایعات %59.3 کیست رادیکولر و %45.7 گرانولوم بود؛ بیشترین درصد وقوع این ضایعات در گروه سنی میانسال 25-24) سالگی( دیده شد و بیشترین محل وقوع در قسمت قدام فک بالا گزارش شد.در کل 74 نمونه دارای فیستول بودند که در %47.3 از این موارد قبلا درمان کانال ریشه انجام شده بود و در بقیه نمونه ها، این درمان انجام نشده بود؛ نکته قابل توجه این که تنها در %24 از بیماران، قبل از جراحی، درمان ریشه انجام شده بود.در ضایعات با اندازه های کوچکتر درصد گرانولوم و در ضایعات با اندازه های بزرگتر میزان کیست بیشتر بود. از 324 مورد 232 نمونه یکی از علایم درد، فیستول و یا تورم )درد %16، تورم %35.8، فیستول (%22.8 را داشتند و تنها 92 نمونه هیچ گونه علامتی نشان ندادند.

التهاب حاد شایعترین تغییر پاتولوژیک در آپاندیس بوده و تظاهرات آن بخوبی شناخته شده است. با این حال در تعدادی از بیماران ممکن است سیر علائم غیر معمول باشد بنحوی که تشخیص و درمان مناسب با تاخیر انجام شود. از تشخیص های احتمالی مطرح شده برای بیماران مبتلا به دردهای مزمن ناحیه پایین و راست شکم آپاندیسیت مزمن می باشد که مورد قبول همه متخصصین جراحی عمومی و پاتولوژیست نمی باشد. ما در این بررسی گذشته نگر وجود ضایعه پاتولوژیک التهاب مزمن در آپاندیس را در 1152 نمونه عمل آپاندکتومی در بیمارستان امام خمینی (ره) اهواز، در بین سالهای 1377-1379، مورد ارزیابی قرار دادیم. براساس نتایج بدست آمده عمل جراحی بدلیل آپاندیسیت 754 مورد (65.5%) در مردان و در 398 مورد (34.5%) در زنان انجام شده است. در نتایج پاتولوژی آپاندیس نرمال در 162 مورد (14%)، فاز اولیه یا کاتارال در 30 مورد (2.6%)، ساپوراتیو 844 مورد (73.3%)، گانگرن 67 مورد (5.8%)، پرفوراسیون 32 مورد (2.8%) و التهاب مزمن در 17 مورد (1.5%) گزارش شد. با توجه به یافته ها در این بررسی اگرچه التهاب مزمن پدیده شایعی در آپاندیس نمی باشد ولی ممکن است توجیه کننده وضعیت بالینی درد مزمن یا حملات راجعه درد ناحیه باشد.